ثابت

همیشه واسم امن ترین جای جهان همین وبلاگم بوده و هست ..جایی که وقتی از همه جا میبرم و هیچ کسی و ندارم و هیچ گوشی نیست واسه گوش دادن درد دلام بدون هیچ ترسی میام اینجا و مینویسم تا حداقل از درد خفه نشم ☹

حقیقتا یه چیزایی هست تو زندگی که انقدر واسش جنگیدی و خواستی درستش کنی بدتر شده و یا یه چیزایی و انقدر از یه کسی که عزیزترینت خواستی و گوش نداده و بیفایده بوده که دیگه نایی واسه جنگیدن و بحث کردن براش نداری ....یجورایی بی حس شدی و بی تفاوت شدی... درد ک ب استخون برسه خود ب خود بی حس میشی.. خلاصه این عزیزمن شاید پیش خودش میگه آخیش همه چی اوکی شد و دیگه بحث نداریم ولی نمیدونه این وسط دل منه که داغون شده یجورایی حسامو کشته نمیدونه ما زنا تا وقتی یه چیزی واسمون مهم و دوستش داریم براش میجنگیم و دعوا میکنیم و بحث راه میندازیم وقتی دیگه دیگه چیزی مهم نباشه میشه سکوت میشه یجور بیخیالی اساسی که با هیچی درست و جبران نمیشه نه اینکه دوستش نداشته باشم نه ...ولی دیگه خسته ام از اثبات خیلی چیزا دیگه فقط نگاه و سکوت و فاصله درمون دردم ...آدما با هیچی و هیچ جوره تغییر نمیکنن واسشون نجنگید.